Tentoonstelling

TOEKENNING 031: Muurschilderingen

22 september - 22 december 2006

Het Fonds voor beeldende kunsten, vormgeving en bouwkunst ontvangt de laatste tijd relatief veel subsidieaanvragen van muurschilders. Als weerspiegeling daarvan toont het Fonds BKVB dit najaar een speciale tentoonstelling.

Voor Toekenning 031 beschilderden negen kunstenaars de muren en ramen van het Fonds BKVB. Paul Börchers, Johan Kleinjan en David Elshout van collectief Antistrot, Hadassah Emmerich, Gijs Frieling, Jan Robert Leegte, Erik Odijk, Jan van der Ploeg en Anne Wenzel werkten naast, met en in reactie op elkaar. Zij nemen onderling zeer verschillende posities in. Door het uiteenlopende materiaalgebruik en de onderwerpkeuzes, ontstaat een spannende wisselwerking. Resultaat: een bijzondere presentatie die op 21 september met een live performance van Antistrot geopend wordt.

Paul Börchers (1976), David Elshout (1977) en Johan Kleinjan (1974) werken samen met vijf andere kunstenaars als collectief Antistrot. In levensgrote cartoonachtige schilderingen of performances leggen zij hun visie op de huidige consumptiemaatschappij vast. De thema´s zijn al bijna tien jaar dezelfde; morele standpunten worden nooit ingenomen. Wel focussen ze steeds meer op kernachtige elementen die specifiek voor hen van betekenis zijn. Voor `Jopada´ bij het Fonds BKVB baseerden ze zich onder meer op strips, tijdschriften, ouderwetse porno en fotoboeken.

Erik Odijk (1959) zoekt naar bezieling in de vorm van toegankelijke en geëngageerde kunst. Hij laat zich daarbij inspireren door de natuur. Exotische maar ook brute omgevingen worden omgezet in houtskool- en krijttekeningen op groot formaat. De indrukken van de wandelaar vinden een echo in de ervaring van de toeschouwer. Kijker en maker ontmoeten elkaar op een illusoir niveau. Helderheid, scherpte en plasticiteit vormen de technische uitgangspunten, maar uiteindelijk creëert het handschrift een proces dat zichzelf lijkt te sturen. Odijk tekende voor het Fonds BKVB `Cascada´.

Gijs Frieling (1966) benadert het thema natuur vanuit een religieuze overtuiging. Voorstellingen van de plantenwereld zijn een beeld van de schepping. `Op school leerde ik dat de natuur door toeval tot stand is gekomen. Onder meer door te schilderen ben ik ervan overtuigd geraakt dat alles in de natuur uit ideeën is ontstaan. Zo wil ik ook werken.´ Voor het Fonds BKVB maakte hij drie raamschilderingen in pigmenten en caseïne.

Jan Robert Leegte (1973) onderzoekt in zijn werk o.a. de sculpturale eigenschappen van het computerscherm, en dan vooral die van de Windows interface. Door de elementen uit hun oorspronkelijke context te halen en op de ruimte of constructies te projecteren, ontstaan herkenbare en tegelijkertijd ondefinieerbare esthetische objectenn. Centraal staat de ruimtelijke ervaring van de kijker en het effect op de zintuigen. Het werk van Leegte tast de grens af waarop het verstand begint te twijfelen aan wat echt en wat onecht is. Bij het Fonds BKVB presenteert Leegte `Selections´ (2006).

Anne Wenzel (1972) is op zoek naar het spanningsveld tussen schoonheid en drama. In hoeverre kan een ramp ook van een diepe schoonheid zijn? En: kan schoonheid ook een dramatisch gevoel oproepen? De installaties en beelden die vanuit deze dialectiek ontstaan, zijn niet gebonden aan het gebruik van bepaalde materialen. Chinese inkt en klei fungeren als medium voor het maken van op figuratie gebaseerde beelden. Bij het Fonds BKVB toont Wenzel onder meer werk uit de serie silent landscape (2006): `truck´, `collapsing building´ en `air crash´.

Hadassah Emmerich (1974) werkt met verschillende materialen en technieken. Haar grote figuratieve muurschilderingen vallen op in kleurgebruik. Met inkt en acrylverf creëert ze in verschillende lagen een intrigerende atmosfeer waarin dromen en hallucinaties, schoonheid en horror, angst en hoop, hand in hand gaan. Oosterse riten, bloemmotieven en een weelderige maar ook verstikkende exotische natuur geven aan groei en verval een poëtisch en mysterieus karakter. Voor het Fonds BKVB schilderde Emmerich een werk in inkt.

Jan van der Ploeg (1959) wil in zijn abstracte muurschilderingen een complexe gedachte zo helder mogelijk verbeelden. De tape en sjablonen die hij daarbij gebruikt helpen hem niet alleen het toeval uit te bannen en vlijmscherpe lijnen en rondingen te maken; ze begrenzen ook de mogelijkheden en dwingen hem zo meer tot de essentie te komen. Een helder beeld is niet per definitie simpel. Bij het Fonds BKVB maakte Van der Ploeg `Wall Painting no. 171, 6-PACK´.

Aanvullende documentatie over de kunstenaars is tijdens de tentoonstelling te vinden op een speciaal ingerichte leestafel.